Soms vraag ik me toch iets af ivm #MeToo

Iedereen heeft denk ik wel in een leven een eigen #Metoo ervaring mee gemaakt, en het is aan diegene wat ze er mee doen. 

Zelf heb ik ook mijn eigen ervaringen gehad, ja meervoud.

Kort uitgelegd:

Eerste die ik met zekerheid kan navertellen was toen ik 13 jaar was, en met mijn nichten en neefjes in Sloterparkbad gezellig in de zomer was. 

Mijn lichaam had al wat rondingen, maar ik was zo groen als gras, speelde praktisch nog met mijn poppen om het maar zo te noemen. Groepje jongens die daar toen de boel terroriseerden hielden mij in het water en betastte mij overal, ook al zei ik nee, begon te huilen, en allemaal onder toezicht van een badmeester die wel degelijk zag wat er aan de hand was, maar niks deed, misschien uit angst, ik weet het niet. Pas toen ik terug begon te vechten en iemand met zelfs mijn vingertoppen in zijn huid(oksel) tot bloedens toe had toegetakeld kwam de badmeester in actie en ik moest er uit. Totaal van slag belde ik mijn grootouders, mijn opa kwam mij ophalen met zo'n paraplu met metalen punt, want hij zou die schavuiten wel even.... Ik ben inmiddels 40+ en nooit meer naar Sloterparkbad geweest. 

Tweede was op mijn 17e oudjaarsnacht( 30 op 31 december 1992), ik had toen een vriendje woonde Amsterdam Zuid/Oost en ik mocht bij hem slapen want zijn familie zou met vliegtuig komen om oud en nieuw te vieren en als verrassing zou ik ipv telefoontjes in levende lijve aanwezig zijn. 

Ik zat op zijn slaapkamer en hoorde mensen binnen komen, na half uur had hij mij nog steeds niet gehaald, en ik ben zelf maar uit de kamer gekomen om mezelf voor te stellen. 

Ik zag hem en alleen zijn vrienden, geen familie, en voor ik het wist werd ik op de eettafel geworpen, vast gehouden door zijn vrienden en hij ging zijn gang. Dat heeft bijna de hele nacht geduurd, mijn romp en benen waren bont en blauw....

Heel vroeg in de ochtend toen hij sliep en zijn vrienden weg waren gegaan belde ik mijn vader hij haalde mij op, ik deed alsof er niks aan de hand was. 

Daarna heb ik dat 'vriendje'nog een keer vlak na de kerstvakantie op MDGO Gaasterland gezien ik sprak hem bovenaan de trap aan, hij zegt niks meer van die nacht te herinneren, hij pakte me bij de keel, en hij duwde mij bijna de trap af en siste me toe dat ik mijn mond moest houden, ook dat ik geen bewijs had. 

Ik heb dat geblokkeerd/weggestopt tot 4 jaar later ik op mezelf woonde en en vriend van een familielid door omstandigheden op de bank bleef slapen, en later naast me lag tegen mijn hand aan te rijden. ik sloot mezelf op in de badkamer met dekens en schreeuwde dat hij weg moest, heeft hij ook gedaan. Rest van die nacht bivakkeerde ik in de badkamer.  

Alles kwam toen tegelijkertijd naar boven, en ondanks ik het tegen vele had verteld namen genoeg mij niet serieus, mensen die dichtbij mij hoorde te zijn zeiden dat ik het er zelf naar gemaakt zou hebben, misschien verkeerde indruk gaf. De daden zelf waren al erg genoeg om te verwerken maar de klappen van dat mensen je niet serieus namen waren harder. 

van mijn 17e tot halverwege 23e heeft niemand mij aan mogen raken, klapte finaal dicht als een leuke man tegen mij sprak, gewoon onschuldig gesprek, was niet uit angst, want was niet bang maar onzeker en verlegen. 

Ik heb bij de psycholoog gelopen maar dat werkte niet, ik moest mezelf in het diepe gooien, en dat heb ik gedaan en dat heeft bij mij geholpen, ook omdat ik in een branche zat waar vrijwel iedereen een #MeToo ervaring had, op eigen manier. 

Mijn ervaring deel ik nu zonder moeite, omdat het een deel van mij is geworden die ik zo veel mogelijk positief probeer te draaien, zo heb ik genoeg met hun eigen #MeToo ervaringen geholpen, je kan pas iemand echt helpen, begeleiden als je zelf in zo'n situatie hebt gezeten. Dat geldt overigens voor allerlei situaties. Van #MeToo tot een rare chronische aandoening. En dan nog heeft iedereen een eigen verhaal, want geen enkele ervaring is hetzelfde. 

Nadeel is wel dat ik dankzij die ervaringen toch nog steeds onbewust kies voor mannen die mijn geheel mijn wezen niet zien, accepteren, op 1 na dan, ben ik echt een sukkel in de liefde te noemen. 

Die ene man is ook de enige in mijn leven waar ik zag dat zijn woorden en lichaamstaal in balans waren en hij van mij hield, ook met mijn minpunten, mijn ervaringen wist hij, en dat ik me veilig voelde. 

Hij leeft niet meer. Maar zal altijd van hem houden, mijn nummer 1, mijn draakkie. 

Ik ben nu zover dat ik het eigenlijk niet eens meer wil, heb het opgegeven ooit nog echt liefde mee te mogen maken met een 'partner in Crime', het heeft gewoon niet zo mogen zijn, en het is oké als een man maar een klein deel van mij ziet, ook al zie ik aan lichaamstaal dat hij veel voelt, als hij het niet zegt, dan zal ik altijd een beetje afstandelijk zijn.  

Maar wat ik me soms afvraag, vele hebben een eigen #MeToo ervaring, en iedereen gaat er op eigen manier mee om, maar waarom na zoveel jaar stil zijn en door die #MeToo gebeuren van afgelopen maanden nu wel naar buiten komen en nog steeds erg van slag raken? Heeft dat dan echt met moed verzamelen en beseffen dat je echt niet de enige bent te maken? Of is er wat anders? 

Hoe ben jij met jouw #MeToo ervaring om gegaan, heb je hulp gezocht, heb je bepaalde verslavingen gekregen om het te vergeten, zie jij jezelf als slachtoffer...??